• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Daniela Tasca

"Het gaat hier vooral om de inhoud."


Waarom wilde je in de leer bij Frans Bromet?

 

''De beslissing om camjo te worden was min of meer noodgedwongen. Bij de omroepen wordt tegenwoordig zoveel bezuinigd dat je op den duur geen andere keuze hebt. In het begin zag ik er tegenop om zelf te filmen. Daar zijn cameramannen voor, dacht ik. Maar na de eerste cursusdag was dat gevoel helemaal weg. Het voelde als een enorme bevrijding om niet met allerlei regeltjes bezig te zijn. Ik was gewend om van tevoren na te denken over licht, scenario, statief, kadrering, vragen. De old fashion manier van televisie maken, zeg maar. Frans Bromet heeft me geleerd dat het vooral om de inhoud gaat. En dat het niet erg is als je lichtval wat minder mooi is. Tijdens een van de cursussen heb ik een item gemaakt over de verdwenen scheepswerf in Amsterdam-Noord. Het is een beetje mijn specialisme om iets over vroeger te vertellen.''

 

Een omvangrijk project waar je momenteel mee bezig bent is '1001 Italianen'. Waar gaat het over?

 

''In 2010 was het een halve eeuw geleden dat Nederland kennis maakte met de eerste groep georganiseerde arbeidsmigranten. Het waren Italianen die hier tijdelijk kwamen werken in mijnen en fabrieken, omdat de Nederlanders dat niet wilden. Cru gezegd: Ze hadden mensen nodig voor het vuile werk. Het was de bedoeling dat ze als gastarbeider kwamen werken, want van een gast kun je makkelijk afscheid nemen. Een gast heeft niet veel rechten. Maar uiteindelijk zijn ze nooit meer teruggegaan. Er is bij het grote publiek heel weinig bekend over deze eerste groep migranten. Voor het meerjarenproject 1001 Italianen willen we de 50-jarige Italiaanse aanwezigheid in Nederland in kaart brengen. Binnenkort wordt een digitale tentoonstelling geopend in het Nationaal Archief, met herinneringen van de eerste generatie Italianen. De latere generaties worden behandeld in een boek. Dat moet een mozaïek van portretten worden, met verhalen van verschillende generaties. En in het najaar komt er hopelijk een documentaire.''

 

Waarom is het belangrijk dat we meer te weten komen over Italiaanse migranten?

 

''Die eerste generatie staat aan de wieg van onze multiculturele samenleving. Het is niet alleen Italiaanse, maar ook Nederlandse geschiedenis. Het gaat om zo'n twintigduizend ongehuwde mannelijke gastarbeiders. Ze trouwden met een Nederlandse vrouw en kregen daar kinderen mee. Ze zijn anoniem geïntegreerd, waardoor het een vergeten verhaal is geworden.''

 

Wanneer is het project '1001 Italianen' geslaagd?

 

''Als mensen me herkennen op straat, haha. Nee, ik wil erkenning voor de culturele bijdrage van minderheidsgroepen. Het kan zorgen voor meer begrip en tolerantie in Nederland. Je zou het een missie kunnen noemen, maar vooral een passie. Het zou mooi zijn als het project navolging krijgt. Dat Spanjaarden, Turken en Marokkanen ook hun eigen migranten verleden in kaart brengen. En anders doe ik het zelf! Multiculti is toch mijn ding, hè. Tegen die tijd ben ik wel klaar met die Italianen.''

 

Meer informatie over Daniela Tasca vind je hier.